به نام او
چهار شمع به آرامی می سوختند.
محیط اطراف آنقدر آرام بود که صدای آنها شنیده می شد.
شمع اول گفت:
من "صلح" نام دارم.
بنابراین هیچ کس نمی تواند مرا روشن نگه دارد،
پس بزودی خاموش خواهم شد.
شعله آن به سرعت کم و سپس خاموش شد.
دومی گفت:
من "ایمان" نام دارم!
احساس می کنم که کسی دیگر وجود مرا ضروری نمی داند و لزومی ندارد که بیش از این شعله ور بمانم.
وقتی سخنش به پایان رسید
نسیم ملایمی وزید و آن را خاموش کرد.
نوبت به شمع سوم رسید.
او با ناراحتی گفت:
نام من "عشق" است.
من دیگر قدرت روشن ماندن را ندارم.
مردم مرا کنار گذاشته اند و اهمیت مرا درک نمی کنند.
حتی عشق ورزیدن به نزدیکانشان را هم فراموش کرده اند.
طولی نکشید که او هم خاموش شد.
ناگهان پسرکی وارد اتاق شد
و دید که از چهار شمع، سه شمع خاموش شده است.
پسرک گفت:
چرا شماها روشن نیستید؟
شماها قرار بود تا وقتی که تمام شوید روشن بمانید!
سپس شروع به گریه کرد.
در این هنگام شمع چهارم گفت:
نگران نباش تا زمانی که من روشنم،
میتوانی آن سه شمع دیگر را که خاموش شده اند،
روشن کنی.
من "امید" نام دارم.
پسرک با خوشحالی آن را برداشت و سه شمع دیگر را روشن کرد.
(امید شعله ای است که نباید در زندگی ما خاموش شود.
زیرا با امید، عشق، صلح و ایمان را باز هم خواهیم داشت.)
هر جا که خداوند تو را به لب دریا هدایت کرد
بدان اعتماد کن.
زیرا یا تو را از پشت خواد گرفت،
و یا شنا کردن را به تو خواهد آموخت.
یا حق
نظرات ()
