در کوی نیکنامی ما را گذر ندادند گر تو نمی پسندی تغییر کن قضا را

به فدای چشم مستت
نویسنده : بنده خدا (تازه اگه لیاقت بندگی داشته باشه) - ساعت ۸:٥٦ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ۱٥ بهمن ،۱۳۸٧

به نام او

 

 

همه هست آرزویم که ببینم از تو رویی

                                                              چه زیان تو را که من هم، برسم به آرزویی

 

به کسی جمال خود را ننموده ای و بینم

                                                              همه جا به هر زبانی بود از تو گفتگویی

 

غم و درد و رنج و محنت، همه مستعد قتلم

                                                             تو ببر سر از تن من، ببر از میانه گویی 

 

به ره تو بس که نالم، ز غم تو بس که جویم

                                                            شده ام ز ناله نائی، شده ام ز مویه مویی

 

همه خوشدل آنکه مطرب، بزند به تار چنگی

                                                            من از این خوشم که چنگی بزنم به تار مویی

 

چه شود که راه یابد،سوی آب تشنه کامی

                                                            چه شود که کام جوید،ز لب تو کامجویی

 

شود این که از ترحم، دمی ای سحاب رحمت

                                                            من خشک لب هم آخر، ز تو تر کنم گلویی

 

بشکست اگر دل من به فدای چشم مستت

                                                            سر خم می سلامت، شکند اگر سبویی

 

همه موسم تفرج، به چمن روند و صحرا

                                                           تو قدم به چشم من نه، بنشین کنار جویی

 

 

                                                         *****

 

پرسیدم از او چو باعث هجران را

                                                                         گفتا سببی نیست که گویم آن را

 

من چشم توام، اگر نبینی چه عجب

                                                                        من جانم توام،کسی نبیند جان را

 

هر که را عشق دوست آیین است

گر برد نام غیر بی دین است

 

                                                                                                    یا حق

 

 

 

                                  

 


comment نظرات ()
عشق واقعی
نویسنده : بنده خدا (تازه اگه لیاقت بندگی داشته باشه) - ساعت ۸:٢٦ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۱۳ بهمن ،۱۳۸٧

به نام او

 

برای کسی که دوستش داری از غرورت بگذر

                                                          نه برای غرورت از کسی که دوستش داری

 

 

چندین سال پیش،دختری نابینا زندگی می کرد

که به خاطر نابینا بودن

از خویش متنفر بود.

او از همه تنفر داشت الا نامزدش.

روزی دختر به پسر گفت:

اگر روزی بتوانم دنیا را ببینم،

آن روز

روز ازدواجمان خواهد بود.

 

روزها همچنان می گذشتند

تا اینکه

شانس به او روی آورد

و شخصی حاضر شد

تا یک جفت چشم به دختر اهدا کند.

آنگاه بود که دختر توانست

همه چیز،

از جمله نامزدش را ببیند.

***

پسر شادمانه از دختر پرسید:

آیا زمان ازدواج ما فرا رسیده ؟

دختر وقتی که دید

پسر نابیناست

شوکه شد!

بنابراین در پاسخ گفت:

"متاسفم"

نمی تونم با تو ازدواج کنم،

آخه تو نابینایی!...

پسر در حالی که به پهنای صورتش اشک می ریخت،

سرش را پایین انداخت و از کنار تخت دختر دور شد.

بعد رو به سوی دختر کرد و گفت:

بسیار خوب

فقط از تو خواهش می کنم

مراقب چشمان من باشی.

 

                                                                          یا حق


comment نظرات ()
پسرک و آخرین شمع
نویسنده : بنده خدا (تازه اگه لیاقت بندگی داشته باشه) - ساعت ۱٢:٠۸ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۸ بهمن ،۱۳۸٧

 

به نام او

 

چهار شمع به آرامی می سوختند.

محیط اطراف آنقدر آرام بود که صدای آنها شنیده می شد.

شمع اول گفت:

من "صلح" نام دارم.

بنابراین هیچ کس نمی تواند مرا روشن نگه دارد،

پس بزودی خاموش خواهم شد.

شعله آن به سرعت کم و سپس خاموش شد.

دومی گفت:

من "ایمان" نام دارم!

احساس می کنم که کسی دیگر وجود مرا ضروری نمی داند و لزومی ندارد که بیش از این شعله ور بمانم.

وقتی سخنش به پایان رسید 

نسیم ملایمی وزید و آن را خاموش کرد.

نوبت به شمع سوم رسید.

او با ناراحتی گفت:

نام من "عشق" است. 

من دیگر قدرت روشن ماندن را ندارم.

مردم مرا کنار گذاشته اند و اهمیت مرا درک نمی کنند.

حتی عشق ورزیدن به نزدیکانشان را هم فراموش کرده اند.

طولی نکشید که او هم خاموش شد.

ناگهان پسرکی وارد اتاق شد

و دید که از چهار شمع، سه شمع خاموش شده است.

پسرک گفت:

چرا شماها روشن نیستید؟

شماها قرار بود تا وقتی که تمام شوید روشن بمانید!

سپس شروع به گریه کرد.

در این هنگام شمع چهارم گفت:

نگران نباش تا زمانی که من روشنم، 

میتوانی آن سه شمع دیگر را که خاموش شده اند،

روشن کنی.

من "امید" نام دارم. 

پسرک با خوشحالی آن را برداشت و سه شمع دیگر را روشن کرد.

 

 

 

(امید شعله ای است که نباید در زندگی ما خاموش شود.

زیرا با امید، عشق، صلح و ایمان را باز هم خواهیم داشت.)  

 

 

هر جا که خداوند تو را به لب دریا هدایت کرد

بدان اعتماد کن.

زیرا یا تو را از پشت خواد گرفت،

و یا شنا کردن را به تو خواهد آموخت.

 

 

 

 

 

                                                       یا حق

 


comment نظرات ()
سیزده خط برای زندگی
نویسنده : بنده خدا (تازه اگه لیاقت بندگی داشته باشه) - ساعت ۱٠:۳٧ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ۸ بهمن ،۱۳۸٧

به نام او

 

1. دوستت دارم،نه به خاطر شخصیت تو

                              بلکه به خاطر شخصیتی که من در هنگام با تو بودن پیدا می کنم.

 

2. هیچ کس لیاقت اشکهای تو را ندارد

                                و کسی که چنین ارزشی دارد باعث اشک ریختن تو نمی شود.

 

3. اگر کسی تو را آن طور که می خواهی،دوست ندارد،

                                        به این معنی نیست که تو را با تمام وجودش دوست ندارد.

 

4. دوست واقعی کسی است

                                         که دستهای تو را بگیرد ولی قلب تو را لمس کند.

 

5. بدترین شکل دلتنگی برای کسی آن است

                                        که در کنار او باشی و بدانی که هرگز به او نخواهی رسید.

 

6.هرگز لبخند را ترک نکن،حتی وقتی ناراحتی،

                                                      چون هر کس امکان دارد عاشق لبخند تو شود.

 

 7. ممکن است در تمام دنیا فقط یک نفر باشی،

                                                                ولی برای بعضی افراد تمام دنیا هستی.

 

8. هرگز وقتت را با کسی که حاضر نیست وقتش را با تو بگذراند،

                                                                                         نگذران.

 

9. شاید خدا خواسته است که ابتدا بسیاری افراد نامناسب را بشناسی و سپس شخص مناسب را.

                                به این ترتیب وقتی او را یافتی، بهتر می توانی شکرگزار باشی.

 

10. به چیزی که گذشت، غم مخور.

                                                       به آنچه که پس از آن آمد لبخند بزن.

 

11. همیشه افرادی هستند که تو را می آزارند،

                         با این حال همواره به دیگران اعتماد کن

                                             و فقط مواظب باش که به کسی که تو را آزرده،

                                            دوباره اعتماد نکنی.

 

12. خود را به فرد بهتری تبدیل کن و مطمئن باش که

                    خود را می شناسی قبل از اینکه دیگری را بشناسی و

                                انتظار داشته باشی او تو را بشناسد.

 

13. زیاده از حد خود را تحت فشار نگذار،

                                  بهترین چیزها در زمانی اتفاق می افتد که انتظارش را نداری.

 

 

در اوج نومیدی، تاریکی و سیاهی،

دستی پر از نور، روشن و قدرتمند،

دستت را می گیرد

و آن چیزی نیست جز مهر پروردگار ... 


comment نظرات ()
حکمت خداوندی
نویسنده : بنده خدا (تازه اگه لیاقت بندگی داشته باشه) - ساعت ٥:۱۸ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٧ بهمن ،۱۳۸٧

به نام او

 

سلام

به یاد حضرت دوست که هرچه داریم و نداریم همه و همه از اوست.

کی می دو نه سرنوشتش چیه یا به قول دیگه قسمتش..............

ای خدا

                                                         ای خدا

تا حالا خیلی در مورد حکمت خدا شنیدیم،ولی تا چه حد درک کردیم .................

 

شوالیه ای به دوستش گفت:

بیا به کوهستانی برویم که خدا در آنجا سکنا دارد.

می خواهم ثابت کنم که خدا فقط بلد است از ما چیزی بخواهد،

در حالی که خودش برای سبک کردن بار ما کاری نمی کند.

دیگری گفت:

خوب، من هم می آیم تا ایمانم را نشان بدهم.


همان شب به قله کوه رسیدند.......

و از درون تاریکی آوایی را شنیدند:

سنگهای روی زمین را بر پشت اسبانتان بگذارید.

شوالیه اول گفت:

دیدی؟!

بعد از این کوهنوردی،می خواهد بار سنگین تری را هم با خود ببریم.

من که اطاعت نمی کنم!

شوالیه دوم به دستور آوا عمل کرد.

وقتی پای کوه رسیدند،

سپیده دم بود و

نخستین پرتوهای آفتاب بر سنگهای شوالیه مطیع تابید:

الماس ناب

الماس

بودند.

استاد می گوید تصمیم های خداوند اسرارآمیز،اما همواره به سود ماست.

 

 

 

از سحرگاه که از خواب بیدار می شیم تا چه اندازه به آواهای اطرافمون دقت می کنیم.

یا اینکه فکر می کنیم که از خواب بیدار شدیم.

این خداست که به بنده اش می گه ای بنده :

                                                             تو مو می بینی و من پیچش مو

تا وقتی حکمت خدا هست ، مطمئنم که جایی برای ناامیدی نیست.

 

                                                                            به امید حق



comment نظرات ()
قدرشناسی
نویسنده : بنده خدا (تازه اگه لیاقت بندگی داشته باشه) - ساعت ۱۱:٤٠ ‎ق.ظ روز یکشنبه ٦ بهمن ،۱۳۸٧

به نام او

 

سلام

سلامی به روشنی پیام امام حسین (ع) در کربلا

داشتم همین طور فکر می کردم البته نه به یه موضوع خاص.

البته بهتره بگم ذهنم مشغوله.......

نسبت به دور و اطراف ... آدما..... رفتار .........برخورد........بندگی.......

آیا ما آدما تا چه حد قدر شناس و شکر گذاریم؟

آه !! ........

یاد ضرب المثل:"خر از پل گذشتن " افتادم.

حالا که این طور شد اجازه بدید حرف دلم رو در قالب یه داستان بگم.

 

                                  یار و یاور

کوهستان........

                        برف و سپیدی..........

                                                       قله وصخره های سخت........

                                                                                           غروب خورشید......

و یه کوهنورد که در حال صعود به قله کوهه.

همین طور که با مشقت و دقت خیلی زیاد در حال نزدیک شدن به قله بود......

                  ناگهان سنگ زیر پاش شل می شه و سقوط میکنه

خدایا ! به دادم برس ....       من جز تو کسی رو ندارم.............

ای یار و یاور بی پناهان            ناجی....................

و خلاصه از همین حرفا که ما آدما وقتی درمونده می شیم یادمون می افته.....

همین طور که داشت سقوط می کرد   ناگهان

طنابی که به خودش بسته بود به جایی گیر میکنه و توی هوا معلق می شه

                                          خدایا شکرت خدایا شکرت

خیلی ازت ممنونم      من جونم رو مدیون تو هستم    خدایا تو منو نگه داشتی......

ناگهان از طرف خدا بهش وحی می شه:

                                                      طناب رو ببر!

خدایا این طناب منو نگه داشته اگه طنابو ببرم می میرم!......

نه من این کار رو نمی کنم ......      جونمو دوست دارم....        نمی خوام بمیرم...

 

فردای اون روز رهگذرایی که از اونجا رد می شدن با صحنه غم انگیزی مواجه شدند .

همه یه کوهنورد رو دیدن که به فاصله یک متری از سطح زمین آویزون مونده و از شدت سرما یخ زده و مرده.

 

فکر کنم که این داستان تونسته باشه جان مطلب رو ادا کرده باشه.

خدا کنه که هیچ وقت یادمون نره که خدا همیشه و همه جا با بنده هاش هست و از همه مهمتر اینکه بنده هاشو دوست داره و خیر و صلاحشونو می خواد.

البته خیر و صلاح واقعی نه خیر و صلاحی که ما فکر می کنیم.

                                                                               خدایا شکرت

 


comment نظرات ()
گفتگو با خدا
نویسنده : بنده خدا (تازه اگه لیاقت بندگی داشته باشه) - ساعت ٩:۱٠ ‎ق.ظ روز یکشنبه ٦ بهمن ،۱۳۸٧

به نام او

 

خواب دیدم

             در خواب با خدا گفتگویی داشتم.

                                                                  خدا گفت:

                               پس می خواهی با من گفتگو کنی؟ 

گفتم: اگر وقت داشته باشید.

                                           خدا لبخند زد  ......... وقت من ابدی است.

چه سوالاتی در ذهن داری که می خواهی از من بپرسی؟

                                  چه چیز بیش از همه شما را در مورد انسان متعجب می کند؟ 

خدا پاسخ داد .....

                        اینکه آنها از بودن در دوران کودکی ملول می شوند.

      عجله دارند که زودتر بزرگ شوند و بعد حسرت دوران کودکی را می خورند.

اینکه سلامتشان را صرف به دست آوردن پول می کنند

                                                   و بعد پولشان را خرج حفظ سلامتی می کنند.

          اینکه با نگرانی نسبت به آینده

                              زمان حال فراموش شان می شود

                        آن چنان که دیگر نه در آینده زندگی می کنند و نه در حال.

     اینکه چنان زندگی می کنند که گویی نخواهند مرد

                                                   و چنان می میرند که گویی هرگز زنده نبوده اند.

                  خداوند دستهای مرا در دست گرفت و مدتی هر دو ساکت ماندیم.

                                           بعد پرسیدم .......

به عنوان خالق انسانها می خواهید آنها چه درسهایی از زندگی را یاد بگیرند؟

                                                          خدا با لبخند پاسخ داد.... 

یاد بگیرند که نمی توان دیگران را مجبور به دوست داشتن خود کرد

                                                          اما می توان محبوب دیگران شد.

یاد بگیرند که خوب نیست خود را با دیگران مقایسه کنند.

               یاد بگیرند ثروتمند کسی نیست که دارایی بیشتری داشته باشد

                                       بلکه کسی است که نیاز کمتری دارد.

یاد بگیرند

که ظرف چند ثانیه می توانیم زخمی عمیق در دل کسانی که دوستشان داریم

                                                                                                 ایجاد کنیم

                      و سالها وقت لازم خواهد بود تا آن زخم التیام یابد.

                                    با بخشیدن بخشش یاد بگیرند.

یاد بگیرند

کسانی هستند که آنها را عمیقا دوست دارند

                                   اما بلد نیستند احساسشان را ابراز کنند.

یاد بگیرند

            که می شود دو نفر به یک موضوع واحد نگاه کنند

                                                                       و آن را متفاوت ببینند.

یاد بگیرند که همیشه کافی نیست دیگران آنها را ببخشند

                                        بلکه خودشان هم باید خود را ببخشند.

                     و یاد بگیرند که من اینجا هستم.

                                                           همیشه.


comment نظرات ()
سر آغاز
نویسنده : بنده خدا (تازه اگه لیاقت بندگی داشته باشه) - ساعت ۸:٤۳ ‎ق.ظ روز یکشنبه ٢٩ دی ،۱۳۸٧

به نام حضرت دوست که هر چه داریم و نداریم همه از اوست.

هر چه خوبی و حسن و زیبایی داریم و هر چه شر و بدی و زشتی نداریم همه و همه از اوست.

انسانهای باهوش از تجربیات خود استفاده می کنند ولی انسانهای نابغه از تجربیات دیگران.  

با امید به اینکه بتوانیم از تجربیات یکدیگر همچون چراغی روشن در مسیر پر پیچ و خم زندگی استفاده کنیم آغاز می کنیم ........

 

گروهی کوشش بسیار کردند                       که شهری در بیابانی بسازند

ولی افسوس که از یاد بردند                       برای شهر انسانی بسازند

درس زندگی ........

یک افسانه صحرایی از مردی می گوید که می خواست به واحه دیگر مهاجرت کند و شروع کرد به بار کردن شترش.

فرشهایش لوازم پخت و پز و صندوقهای لباسش را بار کرد ( و شتر همه را پذیرفت ) وقتی خواست به راه بیفتد پر آبی زیبایی را به یاد آورد که پدرش به او داده بود.

پر را برداشت و بر پشت شتر گذاشت. اما با این کار جانور زیر بار تاب نیاورد و جان سپرد .

حتما مرد فکر کرده است :شتر من حتی نتوانست وزن یک پر را تحمل کند.

گاهی ما هم در مورد دیگران همین طور فکر می کنیم (نمی فهمیم که شوخی کوچک ما شاید همان قطره ای بوده است که جامی پر از درد و رنج را لبریز کرده. )

خدا کند که از این پس در برخورد با مخاطبان خود فقط از دریچه نگاه وتصور خود برخورد نکنیم و شرایط دیگران را هم در نظر بگیریم.                                 

                                                                     به امید آن روزها                                             


comment نظرات ()